Świat, miejsce w którym tworzone są dusze, umieszczone jest w bezpośrednim sąsiedztwie boskiego światła, świata Boskiej Jaźni. To stąd pobierana jest energia, która pozwala tak długo działać i istnieć w swym wymiarze tym istotom.

Dusze są tworzone z mikrocząsteczek, z których zbudowane jest wszystko w kosmosie. Każda z tych mikrocząsteczek posiada swój własny indywidualny program.  Konstruujący wykorzystują samą koncentrację do skupiania, łączenia w całość tych mikroelementów. Powstają z tego ciała energetyczne, materia. Kosmos zawiera nieograniczona ilość  dostępnych programów, można tworzyć wszystko, jeśli się wie jak to zrobić.

Te istoty maja miliardy lat doświadczeń, i wciąż doświadczają. Czas tworzenia duszy nie jest do obliczenia w sposób ziemski, ale teoretycznie zajmuje to kilka miesięcy. Stopniowo, powoli gromadzi się  cząstki w jedna całość aż do końcowego efektu. I zajmuje się tym wiele istot, każda jako ekspert w danej dziedzinie.  Gotową duszę umieszcza się w miejscu zwanym przezemnie poczekalnią. Jest to miejsce  umieszczone w sąsiedztwie boskiego światła. Jest tam miliony dusz, świetlistych złotych światełek, które na razie nie różnią się niczym od siebie.

W poczekalni nie ma żadnych przepięknych przedmiotów, krajobrazów, anielskiej muzyki, nic, cokolwiek przypominało by ziemie czy śwat  iluzji astralnych. Są tylko te światła. Duszyczki nieustannie wymieniaja sie miłością między sobą, tylko kocham cie i kocham cię. Łączą się w całe grupy, koła, pojedynczo spacerują, małymi grupkami.

Świadomość tych istot jest absolutnie zerowa. Sposób ich przejawiania się zapowiada to, jak przejawiać się będa na Ziemi, jakie zadania wykonywać.  Żadna z tych pełnych ślepej miłości istot nie wie iż sasiad z którym wymienia sie miłością, będzie w krótce jego oprawcą, strażnikiem, prześladowcą, nauczycielem itd. Nikt tego nie wie.

Przychodzi taki czas, kiedy uruchamia się w tych istotach pierwszy z niebezpiecznych wszczepionych im programów, które tu na ziemi nazwano wolna wolą, ciekawością.  Pozbawiona świadomosci istota nie jest w stanie sprawdzić żródła tego przewodniego impulsu, może mu sie tylko podporządkować nawet o tym nie wiedząc. Nie jest w stanie sie przed tym w jakikolwiek sposób obronić, oczyścić, czy też zneutralizować impulsy, nie może.

Ciekawość powoduje iż nagle część istot zaczyna jak nigdy przedtem dostrzegać świat astralny, materię ziemską. Pojawia się drugi niebezpieczny program, pragnienie, pragnienie doświadczania, program którego nigdy dotad nie znano. Ciekawość połączona z pragnieniem zaczyna robić swoje.

Ziemia do tej pory niewidoczna zaczyna kusić swymi innymi, niższymi wibracjami. Astral i istoty zamieszkujace zaczynają przyciągac swa odmiennością niskich ochydnych wibracji. Bowiem poczekalnia jest bezpośrednio w granicach wzajemnie się przenikających światów astralnego i ziemskiej materii. Do tej pory niedostrzegane miejsca pokazują swe oblicze. Część dusz schodzi doświadczac astralu, tam już wpadając w łapy astralnych istot. Tak złapane dusze są transformowane i przerabiane na przyszłych strazników, przyszłe akumulatory, które przez miliony lat będa ograniczać innych i dostarczać energi światowi astralnemu. Inni, których droga będzie wiodła w ziemska materię są ochraniani strumieniem złotego światła przez swych stworzycieli, astral nie ma do nich dostępu. Ci mają dostarczyć innych zadań w swych ziemskich żywotach. Narodzi sie cała masa geniuszy, lekarzy, nauczycieli duchowych, architektów, inni będą świetnymi katami całych narodów, twórcami nowych astralnych religi i które pochłona miliony ofiar, zbrodniarzami, manipulatorami, złodziejami. Wewnętrzny program każdą istote będzie prowadził aż do wyzwolenia, będzie sie uruchamiał stopniowo i powoli, pokazując swe oblicze, zwane przeznaczeniem.

Ja i ci, którzy zeszli tu przede mną i schodzą nadal, nie jesteśmy istotami boskiego pochodzenia.

Ci, którzy nas stworzyli, daleko odbiegją od doskonałości. Istoty świetliste. Nie posiadające kształtu innego niż promieniujące światłm kule. Tworzą podobnie do nas ucząc się na błędach, eksperymentując. W rzeczywistości działają zgodnie z programem Wszechświata, którego przejawem jest własny, indywidualny program tych istot.

Kolor tych istot jest zależny od zadań jakie wykonują, tworząc  materialne ciała, materię oraz dusze. Każda istota ma różne zadania. Występuje więc  kolor żółty, żółto-złoty, złoty, złoto-różowy, różowy, różowo-fioletowy, fioletowy, by całkowicie stracić barwę.

Istoty nie posiadające barwy stapiają się w całkowita jedność z ziemskim Bogiem. Osiągnęły bowiem równą ziemskiemu Bogu doskonałość, czyli przestały posiadać jakąkolwiek indywidualność. Występuje także połączenie wszystkich barw wśród tych istot, wtedy jest kolor tęczowy. To etapy przejścia.

I tak, jak my rozwijamy  swe ciała subtelne tu na ziemi za pomocą doświadczeń, tak oni dzięki własnym eksperymentom wykonywanym na nas i wszelkiej materii która tworzą, ewoluują. Całe sztaby tych istot projektują przyszłe ciała istot, materię. Całe masy istot tworz wciąż nowe dusze każdą indywidualne programując.

Cofając się do momentu tworzenia, czy też w koncentracji doświadczając tego stanu ma się odczucie nieograniczonej niczym miłości, odczucie raju, boga. Dlaczego tak się dzieje?? Otóż te konstruujące istoty promieniują niesamowita miłością, tak jak stworzone przez nich dusze.

Teoretycznie nie ma żadnej różnicy między tymi wibracjami a wibracjami Wyższego Ja, czy ziemskiego Boga, lecz tylko teoretycznie. Miłość ta bowiem nie sprawdza się w zetknięciu z ziemskimi wibracjami, lub wibracjami astralu.  Bowiem co jakiś czas  część istot konstruujących schodzi do ziemskiej materii by doświadczyć tego co stworzyli.
Wpadają wtedy w sidła własnych  eksperymentów.

Źródło, które wypełnia te istoty miłością, zostaje odcięte, materia skutecznie transformuje resztki zgromadzonej jak w akumulatorze tej pełnej miłości energii, transformuje w niższe ziemskie wibracje.

Podobnie rzecz ma się w astralu, kiedy któraś z grup tych istot chce doświadczyć świata i istot których są twórcami.
Odcięci od źródła nie wiedzą już jak powrócić.

Dla niektórych powrót będzie bardzo bardzo długi przez pasmo materialnych doświadczeń.

Istoty tworzące dusze są jedynie odbiorcami boskiej energii, którą kumulują, nie są bowiem w stanie jej wytwarzać, czy też zachować w sobie na wieczność.  Pobrana energia w bardzo dużym stopniu zawiera największą ilość boskiej wibracji, lecz jednak nie jest w stu procentach tak doskonała. To tak jak z lustrem które nigdy całkowicie nie odbija słonecznego światła, posiada bowiem ogranicznik z którego jest stworzone i podobnie jest z tymi istotami.

Dlaczego zatem  schodzą te  istoty doświadczać tego co stworzyli????

Podobnie, jak my, jeśli stworzymy samochód, to musimy się nim przejechać, by wiedzieć, czy aby na pewno jest to zgodne z założeniami , jaki mieliśmy go tworząc.  Nie sa to istoty nieomylne, eksperymentują, uczą się na błędach.